Soms is het te kort
Ik word soms pas gevraagd door een instelling voor mentorschap als men vast loopt bij bepaalde beslissingen die niet door de verpleging of verzorging genomen kunnen en mogen worden en er geen familie betrokken is. Dan kan ik, na benoeming door de rechter, wettelijk vertegenwoordiger zijn voor iemand die zelf de beslissingen niet meer nemen kan. Ik moet eerlijk toegeven dat het moeilijk is om iemand in korte tijd goed te leren kennen om zijn of haar wensen wat betreft die laatste levensfase te snappen. Ik probeer dan via familie, kennissen of bijvoorbeeld de kerk zoveel mogelijk informatie te verzamelen. Zo probeer ik de normen en waarden van iemand te achterhalen en hoop ik dat ik de juiste keuzes maak voor deze persoon. Gelukkig heb ik ook altijd een netwerkgroep van collega`s waar ik even mee kan sparren als er dilemma`s zijn, want het vak ‘mentor’ is niet zo strak beschreven dat alles duidelijk is. Dat maakt het anderzijds ook weer de uitdaging, doen wat nodig is en wat binnen je mogelijkheden ligt. Maar soms is het te kort, te kort om iemand goed te leren kennen voordat het overlijden plaats vindt…
